Górnik Zabrze to jeden z najbardziej utytułowanych polskich klubów piłkarskich, którego historia sięga lat powojennych. Klub powstał w 1948 roku z połączenia kilku lokalnych drużyn górniczych, w tym KS Górnik i KS Pogoń, kontynuując tradycje sportowe Śląska sięgające jeszcze lat 20. XX wieku. Już w 1952 roku Górnik awansował do I ligi, a od połowy lat 50. rozpoczął pasmo sukcesów, które na trwałe zapisały go w annałach polskiego futbolu.
Złota era klubu przypadła na lata 60. i 70. XX wieku. Pod wodzą trenerów takich jak Walter, Koziński czy Frankl, a przede wszystkim dzięki wychowankom, Górnik zdobył aż 14 tytułów mistrza Polski – co jest rekordem w kraju. Wśród największych gwiazd tamtego okresu znaleźli się Włodzimierz Lubański, Ernest Pol, Stanisław Oślizło, Jerzy Musiałek, Zygfryd Szołtysik czy Robert Gadocha. To właśnie Lubański, nazywany „Orłem Górnika”, przez lata był kapitanem i motorem napędowym drużyny.
Największym międzynarodowym osiągnięciem Górnika był finał Pucharu Zdobywców Pucharów w 1970 roku, w którym zabrzanie zmierzyli się z Manchesterem City. Mecz w Wiedniu zakończył się porażką 1:2, ale do dziś pozostaje symbolem wielkiego potencjału polskiego klubu na arenie europejskiej. W latach 70. Górnik regularnie występował w europejskich pucharach, mierząc się z takimi potęgami jak Roma, Chelsea czy Dynamo Kijów.
Kolejne mistrzostwa Polski w latach 1985–1987 (trzy z rzędu) udowodniły, że Górnik wciąż potrafi sięgać po najwyższe laury. Sukcesy te zawdzięczano m.in. Janowi Urbanowi, Andrzejowi Iwanowi, Ryszardowi Cyronowi oraz trenerowi Hubertowi Kostrze. Niestety, transformacja ustrojowa w latach 90. przyniosła kryzys finansowy i spadek poziomu sportowego. Klub balansował na granicy upadku, z czasem trafiając nawet do II ligi. Od około 2010 roku Górnik odbudowuje swoją pozycję, a obecnie regularnie utrzymuje się w Ekstraklasie, choć ambicje sięgają znacznie dalej.
Początki stadionu Górnika sięgają lat 50. XX wieku, gdy klub korzystał z boiska na Rocku w dzielnicy Rokitnica. W 1957 roku oddano do użytku nowy obiekt przy ulicy Sportowej, który na długie lata stał się domem „Trójkolorowych”. Był to klasyczny, górniczy stadion z bieżnią lekkoatletyczną, mogący pomieścić około 20 000 widzów. To na tym stadionie oklaskiwano mistrzowskie tytuły i europejskie pojedynki z najlepszymi drużynami Starego Kontynentu.
Przez dekady obiekt był świadkiem niezapomnianych chwil – od emocjonujących meczów z Realem Madryt (1967, Puchar Europy), przez spotkania z Manchesterem City w PZP, po lokalne derby z Ruchem Chorzów. Wielu kibiców wspomina wyjątkową atmosferę, jaką tworzyli górnicy z okolicznych kopalń. Niestety, z upływem lat stadion niszczał, a jego infrastruktura nie spełniała już wymogów nowoczesnej piłki.
Przełom nastąpił w latach 2012–2015, kiedy to w miejscu starego obiektu wybudowano nowoczesną Arenę Zabrze. Stadion został całkowicie zmodernizowany – zyskał dach, podgrzewaną murawę, nowe trybuny o pojemności 24 563 miejsc oraz pełne zaplecze medialne i gastronomiczne. Oficjalne otwarcie miało miejsce 21 marca 2015 roku meczem Górnika z Lechem Poznań. Nowy stadion stał się wizytówką miasta i jednym z najnowocześniejszych obiektów piłkarskich w Polsce.
Arena Zabrze to nie tylko miejsce meczów Górnika. Obiekt regularnie gości koncerty, wydarzenia sportowe i reprezentację Polski (m.in. eliminacje mistrzostw świata). Dzięki niemu klub może ponownie myśleć o organizacji europejskich pucharów na wysokim poziomie. Frekwencja podczas derbów Śląska czy spotkań z czołowymi drużynami Ekstraklasy często przekracza 20 000 kibiców, co dowodzi, że górnicza tradycja i miłość do piłki nożnej w Zabrzu wciąż żyją.
Choć stadion zmienił nazwę i wygląd, jego duch pozostał ten sam – to miejsce, gdzie historia klubu spotyka się z nowoczesnością, a każdy mecz jest hołdem dla wielkich poprzedników, którzy pisali złote karty Górnika Zabrze.